Co to jest gwiazdozbiór Żyrafy?
Żyrafa (łac. Camelopardalis) to rozległy, lecz słabo widoczny gwiazdozbiór na północnym niebie (757 stopni kwadratowych), leżący między Ursa Minor a Perseuszem, stworzony przez Petrusa Planciusa w 1612 roku. Mimo dużej powierzchni nie zawiera żadnej gwiazdy jaśniejszej niż 4. magnitudy, co czyni go jednym z najtrudniejszych do zidentyfikowania gwiazdozbiorów.
Najjaśniejsza gwiazda to beta Camelopardalis, mag. 4,03 – supergigant G1 Ia. Camelopardalis zawiera wyjątkowo interesujące obiekty: galaktykę NGC 2403 – jedną z najjaśniejszych galaktyk dostępnych przez małe teleskopy amatorskie (mag. 8,9), spiralę podobną do M33, odległą ok. 10 mln lat świetlnych; gromadę kulistą NGC 1502 z wyjątkowym układem podwójnym SZ Cam (dwa nadolbrzymy); IC 342 – dużą spiralą galaktyką zaszytą za pyłem Drogi Mlecznej, która byłaby jedną z najjaśniejszych na niebie, gdyby nie ekstynkcja. Rój meteorów Kameleony (Camelopardalids) w maju daje czasem niespodziewane aktywności burstowe.
Żyrafa jest gwiazdozbiorem okołobiegunowym – widoczna z Polski przez cały rok, nigdy nie zachodzi dla obserwatorów powyżej 53 stopni szerokości północnej. Jednak brak jasnych gwiazd sprawia, że bez pomocy mapy nieba jest niemal nierozpoznawalna. NGC 2403 to najpiękniejszy obiekt gwiazdozbioru i jeden z lepszych celów dla obserwatorów dysponujących teleskopem od 100 mm aperturą.