Co to są trojańczycy w Układzie Słonecznym?
Trojańczycy to asteroidy lub inne małe ciała Układu Słonecznego gromadzące się w pobliżu punktów libracyjnych L4 i L5 planety w układzie z jej gwiazdą macierzystą – w tych punktach siły grawitacji planety i Słońca oraz siła odśrodkowa sumują się do zera, tworząc stabilne pułapki orbitalne. Największa populacja to Trojańczycy Jowisza – ok. 10 000 znanych obiektów.
Trojańczycy Jowisza dzielą się na dwa roje: Greków w L4 (przed Jowiszem na jego orbicie, ok. 60° przed planetą) i Trojan w L5 (za Jowiszem, ok. 60° za planetą) – nazwy nawiązują do bohaterów mitycznej Wojny Trojańskiej. Odkrycie pierwszego Trojańczyka (588 Achilles) nastąpiło w 1906 roku. Trojańczycy są starożytną materią z zewnętrznego Układu Słonecznego – chemicznie prymitywną, ciemną i bogatą w związki organiczne. NASA wysłała misję Lucy (start 2021, lot do 2033) do odwiedzenia 7 Trojańczyków Jowisza – pierwsza misja badająca te obiekty z bliska. Trojańczycy istnieją też przy innych planetach: Neptun ma ok. 30 znanych (prawdopodobnie tysiące czekają na odkrycie), Mars ma kilka, a Ziemia ma jeden potwierdzony (2010 TK7).
Trojańczycy są ważnymi obiektami w badaniach ewolucji Układu Słonecznego – modelowanie komputerowe (model Nice) sugeruje, że zostały przechwycone przez Jowisza podczas jego migracji w młodym Układzie Słonecznym. Ich skład chemiczny i barwy wskazują na trzy klasy: D-typy (ciemnoczerwone, bogate w organikę), C-typy (szare, węgliste) i P-typy (pośrednie). Badanie Trojańczyków przez misję Lucy przyniesie kluczowe dane do zrozumienia wczesnej historii Układu Słonecznego.