Co to jest seeing w astronomii?
Seeing (ang. widzenie) to miara stabilności atmosfery ziemskiej podczas obserwacji astronomicznych, określana jako kątowa średnica dysku widzenia gwiazdy lub szerokość profilu gwiazdowego (FWHM). Dobry seeing wynosi poniżej 1 arcsek; znakomity – poniżej 0,5 arcsek; słaby – powyżej 3 arcsek.
Seeing wynika z turbulencji atmosferycznej – warstwy powietrza o różnych temperaturach i prędkościach zaburzają czoło fali świetlnej przychodzącego promieniowania. Turbulencje koncentrują się głównie w warstwie przyziemnej (dolne 1-2 km) oraz na wysokości ok. 10-12 km (strefa jetstreamu). Najlepszy seeing na Ziemi osiąga się na szczytach wysp oceanicznych lub wysokogórskich pustyniach (Mauna Kea na Hawajach, Cerro Paranal w Chile, La Palma na Wyspach Kanaryjskich) – tam FWHM regularnie spada poniżej 0,6 arcsek. W Polsce seeing typowo wynosi 2-3 arcsek.
Seeing limituje rozdzielczość każdego teleskopu naziemnego, niezależnie od jego apertury – po przekroczeniu ok. 15-20 cm apertury dalsze powiększanie lustra nie poprawia ostrości bez optyki adaptywnej. Amatorzy oceniają seeing w skali Antoniadiego (I-V), gdzie I oznacza warunki doskonałe, a V – bardzo złe. Przed sesją obserwacyjną warto sprawdzić prognozę seeingu w serwisach clearoutside.com lub 7timer.info, które modelują turbulencje atmosferyczne na kilka dni naprzód.