Co to jest gwiazdozbiór Rylca?
Rylec (łac. Caelum, dawniej Caela Sculptoris – dłuto rzeźbiarza) to mały i niepozorny gwiazdozbiór na południowym niebie, leżący między Eridanem a Gołębiem, niewidoczny z Polski lub widoczny tylko częściowo z jej południa. Został wprowadzony przez Nicolas-Louisa de Lacaille’a w połowie XVIII wieku podczas obserwacji z Przylądka Dobrej Nadziei.
Rylec jest jednym z najmniejszych gwiazdozbiorów na niebie – zajmuje zaledwie 125 stopni kwadratowych i pod względem powierzchni jest prawie dwukrotnie mniejszy od Polski. Najjaśniejsza jego gwiazda, alfa Caeli, ma magnitudę tylko 4,45 – ledwo widoczna gołym okiem w warunkach ciemnego nieba. Gwiazdozbiór nie zawiera żadnych obiektów Messiera ani szczególnie interesujących obiektów głębokiego nieba dla amatorów. Leży w obszarze nieba ubogim w gwiazdy (poza Droga Mleczną).
Caelum jest jednym z 14 gwiazdozbiorów wprowadzonych przez Lacaille’a w 1756 roku, by wypełnić luki w mapach południowego nieba. Wszystkie te gwiazdozbiory noszą nazwy narzędzi lub przyrządów naukowych z epoki Oświecenia: Rylec (Caelum), Mikroskop, Teleskop, Pompa Powietrzna, Kompas i inne. Z obszarów Polski (powyżej 50° szerokości N) Rylec nie wschodzi ponad horyzont.