Co to jest korona słoneczna?
Korona słoneczna to najbardziej zewnętrzna, rozrzedzona warstwa atmosfery Słońca, rozciągająca się na kilka promieni słonecznych ponad fotosfery. Jej temperatura wynosi ponad 1-3 miliony kelwinów – paradoksalnie znacznie więcej niż temperatura fotosferyi (ok. 5800 K). Korona jest niewidoczna normalnie ze względu na olśnienie tarczy słonecznej, ale spektakularnie widoczna podczas całkowitych zaćmień Słońca jako biała, pierzasta poświata.
Problem zagrzewania korony – dlaczego jest ona setki razy gorętsza od widocznej powierzchni Słońca – jest jedną z fundamentalnych zagadek fizyki słonecznej. Kandydujące mechanizmy to: nagrzewanie falami Alfvéna, nagrzewanie przez nanobłyski (nanoflares, teoria Parkera) i rekonekcja magnetyczna. Korona składa się z bardzo rozrzedzonej plazmy (gęstość ok. 10^8-10^9 cząstek/cm³) emitującej w zakresie rentgenowskim i ultrafioletem. Dziury koronalne to obszary otwartych linii pola magnetycznego, z których wiatr słoneczny ucieka z prędkością ok. 700 km/s (szybki wiatr słoneczny); spośród zamkniętych pętli magnetycznych wiatr jest wolniejszy (ok. 400 km/s).
Koronę badają m.in.: teleskop SOHO (od 1995), SDO (Solar Dynamics Observatory, od 2010), Solar Orbiter (ESA, od 2020) i Parker Solar Probe (NASA, od 2018) – ten ostatni zanurza się w koronie na odległość 9 promieni słonecznych, badając nagrzewanie i wiatr słoneczny z bliska jak żaden poprzedni statek. Obserwacje korony są kluczowe dla prognozowania pogody kosmicznej.