Co to jest okular Huygensa?
Okular Huygensa to jeden z najstarszych i najprostszych typów okularów teleskopowych, opracowany przez holenderskiego fizyka i astronoma Christiaana Huygensa w XVII wieku. Składa się z zaledwie dwóch płaskowypu klinowych soczewek (menisków) – soczewki polowej (field lens) i soczewki ocznej (eye lens) – ustawionych tak, że ogniskowe Słońca teleskopu leży między nimi.
Układ optyczny Huygensa koryguje częściowo aberrację chromatyczną i sferyczną, lecz jego możliwości są skromne: pozorne pole widzenia (AFOV) wynosi zaledwie 30-40°, eye relief jest bardzo krótki (3-5 mm), a jakość obrazu na brzegach pola słaba. Okular nie nadaje się do użytku z apochromatami ani długoogniskowymi refraktorami o dużej aperturze. Nie może być też stosowany w zenitalu ze Słońcem bez filtra ze względu na umieszczenie ogniska teleskopu wewnątrz okularu – co stworzyłoby ognisko wewnątrz soczewki polowej i mogłoby ją zniszczyć lub wywołać pożar.
Okular Huygensa jest dziś uważany za przestarzały i spotykany głównie w taniutkich zestawach edukacyjnych. Jakość obrazu jest wyraźnie niższa niż w nowocześniejszych typach: Kellner, Plössl, Erfle, Nagler. Mimo to odgrywa znaczącą rolę historyczną – Christiaan Huygens użył go do odkrycia pierścieni Saturna (1655) i księżyca Saturna Tytana (1655). Sonda Huygens programu Cassini-Huygens (ESA, 2005) nosi jego imię.