Na czym polega rozszerzanie się Wszechświata?
Rozszerzanie się Wszechświata to obserwowany fakt, że galaktyki oddalają się od siebie z prędkością proporcjonalną do ich wzajemnej odległości, co wskazuje na rozszerzanie się samej przestrzeni kosmicznej – a nie ruch galaktyk w statycznej przestrzeni. Zjawisko to odkrył Edwin Hubble w 1929 roku na podstawie przesunięcia ku czerwieni widm galaktyk.
Prawo Hubble’a opisuje tę zależność jako v = H0 x d, gdzie v to prędkość recesji galaktyki, d jej odległość, a H0 to stała Hubble’a (ok. 70 km/s/Mpc). Galaktyki powyżej horyzontu Hubble’a oddalają się szybciej niż prędkość światła, co nie narusza szczególnej teorii względności, bo to przestrzeń się rozszerza, a nie ciała poruszają się w przestrzeni. Od 1998 roku wiemy, że rozszerzanie Wszechświata przyspiesza – napędza je tajemnicza ciemna energia.
Rozszerzanie się Wszechświata to jeden z filarów standardowego modelu kosmologicznego (LCDM). Wstecz w czasie, cofając ekspansję, dochodzimy do Wielkiego Wybuchu ok. 13,8 miliarda lat temu. Obserwacyjne dowody na rozszerzanie to przesunięcie ku czerwieni galaktyk, promieniowanie reliktowe CMB i proporcje pierwiastków lekkich syntezowanych w pierwszych minutach po Wielkim Wybuchu.