Co to jest Mgławica Tarantula?
Mgławica Tarantula (NGC 2070, 30 Doradus) to gigantyczny obszar jonizowanego gazu (HII) w Wielkim Obłoku Magellana (LMC), odległy ok. 160 000 lat świetlnych od Ziemi. Jest to najpotężniejszy obszar gwiazdotwórczy w całej Grupie Lokalnej – rozciąga się na ponad 200 lat świetlnych i zawiera miliony gwiazd w różnych etapach formowania. Gdyby znalazła się tak blisko jak Mgławica Oriona (1344 al), byłaby widoczna w ciągu dnia i rzucałaby cień.
Centralna część Mgławicy Tarantula to gromada R136 – jeden z najbardziej ekstremalnych znanych skupisk gwiazd, zawierający setki gwiazd masywnych powyżej 100 mas Słońca. Kilka gwiazd R136 przekracza masę 150 M_sol – górna granica mas gwiazd według teorii. R136a1 (ok. 200-300 M_sol) jest najmasywniejszą dobrze udokumentowaną gwiazdą we Wszechświecie. Całe zrzeszenie emituje silne promieniowanie UV jonizujące ogromne obszary LMC. Mgławica jest też miejscem niedawnej supernowej 1987A – pierwszej supernowej widzianej gołym okiem od 1604 roku (Kepler SN). SN 1987A jest wciąż obserwowana jako rozszerzający się pierścień uderzeniowy i jest kluczowym obiektem badań fizyki wybuchów supernowych.
JWST sfotografował Mgławicę Tarantula w sierpniu 2022 roku w ramach pierwszych obrazów naukowych – zdjęcia ujawniły tysiące wcześniej niewidocznych młodych gwiazd, dysków protoplanetarnych i szczegółową strukturę włóknistego gazu, zrewolucjonizując rozumienie gwiazdotwórstwa w warunkach niskiej metaliczności.