Czym jest kamera Schmidta?
Kamera Schmidta to teleskopowy system optyczny zaprojektowany przez estońsko-niemieckiego optyka Bernharda Schmidta w 1930 roku, łączący sferyczne zwierciadło główne z specjalną asferyczną płytką korekcyjną (płytką Schmidta) umieszczoną przy centrum krzywizny zwierciadła. Połączenie tych elementów eliminuje aberrację sferyczną i kometyczną, dając ostry obraz na bardzo dużym polu widzenia.
Klasyczna kamera Schmidta ma stosunek ogniskowej do średnicy lustra (f/) niski – typowo f/1,5 do f/3,5 – co przekłada się na duże pole widzenia rzędu kilku do kilkunastu stopni kwadratowych. Jej wadą jest zakrzywione pole obrazowe, wymagające zakrzywionej kliszy lub detektora. Teleskop Schmidta-Cassegraina (SCT) to popularna wersja dla amatorów, łącząca optykę Schmidta z dodatkowym wtórnym zwierciadłem Cassegraina, co daje dłuższą ogniskową w kompaktowej obudowie. Największą kamerą Schmidta na świecie jest Samuel Oschin Telescope (48-calowy) na Palomar Mountain, który sfotografował cały dostępny obszar nieba.
Kamery Schmidta zrewolucjonizowały fotograficzne przeglądy nieba – Palomar Sky Survey (POSS) i jego następniki dostarczyły atlas całego nieba od lat 50. XX wieku, stanowiący do dziś referencję dla całej astronomii. Teleskopy Schmidta-Cassegraina (np. Meade i Celestron SCT) stały się w latach 80.-90. najpopularniejszymi teleskopami wśród amatorów astronomii na świecie.