Czym jest Kallisto – księżyc Jowisza?
Kallisto to czwarty i najbardziej odległy z czterech galileuszowych księżyców Jowisza, odkryty przez Galileusza w 1610 roku. Z średnicą 4821 km jest drugą co do wielkości księżycem Jowisza po Ganimedzie i trzecim największym księżycem w całym Układzie Słonecznym. Kallisto posiada najbardziej intensywnie pokrytą kraterami powierzchnię ze wszystkich znanych ciał Układu Słonecznego.
Powierzchnia Kallisto jest pokryta gęstą siecią starych kraterów uderzeniowych, co świadczy o braku aktywności geologicznej przez miliardy lat – żaden inny księżyc nie zachował tak pierwotnej, niezmodyfikowanej skorupy. Największą strukturą jest wielopierścieniowy basen uderzeniowy Valhalla o średnicy ok. 3800 km. Kallisto składa się w przybliżeniu w równych częściach z lodu i materiału skalnego. Badania sondy Galileo sugerują, że pod lodową skorupą może znajdować się słony ocean ciekłej wody na głębokości ok. 100 km – wniosek wyciągnięto z pomiarów pola magnetycznego. Kallisto krąży w odległości ok. 1,88 mln km od Jowisza z okresem 16,7 doby.
Brak aktywności wulkanicznej i tektonicznej sprawia, że Kallisto jest geologicznie martwy – w przeciwieństwie do lodowego sąsiada Europy czy wulkanicznego Io. Ze względu na odległość od Jowisza jest narażony na najmniejsze oddziaływanie pływowe i promieniowanie magnetyczne spośród galileuszowych księżyców, co czyni go potencjalnie najlepszym kandydatem dla przyszłej bazy na orbicie jowiszowej.