Co to jest gwiazdozbiór Wężownika?
Wężownik (łac. Ophiuchus, 'trzymający węża’) to duży gwiazdozbiór na równiku niebieskim (948 stopni kwadratowych), przez który przechodzi ekliptyka – jest więc technicznie 13. gwiazdozbiorem zodiaku, choć tradycja astrologiczna go pomija. Leży między Strzelcem a Panną i jest widoczny z Polski latem wysoko na południu. Najjaśniejsza gwiazda to Rasalhague (alfa Ophiuchi, mag. 2,08).
Wężownik zawiera wyjątkowo dużo gromad kulistych Drogi Mlecznej (7 obiektów Messiera): M9, M10, M12, M14, M19, M62, M107. M10 i M12 to piękna para bliskich gromad rozdzielonych 3,5° kątowego, obie widoczne przez lornetkę jako rozmyte kule. Barnarda Gwiazda (Barnard’s Star, HIP 87937) – drugi co do bliskości układ gwiazdowy od Słońca (5,96 ly), czerwony karzeł M4V – leży w Wężowniku; ma największy ruch własny ze wszystkich znanych gwiazd (10,3 arcsec/rok). Kepler-68 i inne gwiazdy z egzoplanetami w Wężowniku. Historycznie: 'Wielki Pożar’ w gwiazdozbiorze Wężownika – Supernowa Keplera 1604 (SN 1604), ostatnia supernowa widziana gołym okiem w Drodze Mlecznej, przez tygodnie jaśniejsza od Jowisza (mag. -2,5).
Astronomiczny problem 'Wężownika jako 13. znaku zodiaku’ pojawia się medialnie co kilka lat, kiedy dziennikarze 'odkrywają’ że ekliptyka przechodzi przez Wężownika. Fakt ten był znany od starożytności – astrologowie zdecydowanie ponad 2000 lat temu podzielili Zodiak na 12 równych części niezwiązanych z faktycznymi gwiazdozbiorami. Wężownik pozostaje oficjalnym gwiazdozbiorem IAU o pełnych prawach, lecz nie 'znakiem zodiaku’ w sensie astrologicznym.