Co to jest teleskop Schmidta?
Teleskop Schmidta (kamera Schmidta) to specjalny typ reflektora optycznego z korektorem Schmidta – płytą korekcyjną umieszconą przy środku krzywizny sferycznego lustra głównego – umożliwiającym fotografię szerokich pól nieba z doskonałą korekcją aberracji pola. Zaprojektowany przez Bernharda Schmidta w 1930 roku, zrewolucjonizował fotograficzne przeglądy nieba.
Budowa kamery Schmidta: sferyczne lustro główne (łatwiejsze do wykonania niż paraboloid); płyta korekcyjna Schmidta przy wlocie eliminuje aberrację sferyczną, umożliwiając szerokie pole bez astygmatyzmu; ognisko wewnątrz tubusu (zakrzywiona płyta fotograficzna lub detektor) – taka budowa uniemożliwia użycie okularu. Typowe pola widzenia: 5-15 stopni – niedostępne dla teleskopów Cassegraina. Wariant Schmidt-Cassegrain (SCT) jest hybrydą z dodatkowym lustrem wtórnym kierującym wiązkę przez otwór w lustrze głównym, umożliwiając użycie okularu i prostych detektorów; stosunki ogniskowe f/10. Słynne instrumenty: kamera Schmidta Palomar 48-calowy Samuel Oschin Telescope (badania przejściowych zjawisk nieba, odkrycia komet i asteroid); SDSS (Sloan Digital Sky Survey) używał teleskopu 2,5 m Schmidta.
Kamery Schmidta są fundamentem wielkich fotograficznych przeglądów nieba: Palomar Sky Survey (POSS-I 1950, POSS-II 1987) i DSS (Digitized Sky Survey) dostarczyły bazowych map nieba używanych do dziś w planowaniu obserwacji. Zwirtualizowane kopie ich klatek są darmowo dostępne w repozytoriach STScI i ESO; Aladin Sky Atlas i DS9 umożliwiają dostęp do tych archiwalnych obrazów. Nowoczesne odpowiedniki to ZTF (Zwicky Transient Facility, Palomar, 47 stopni^2 na klatkę) i LSST/Vera C. Rubin Observatory (10 stopni^2, 15 TB danych na noc).