Co to jest świt astronomiczny?
Świt astronomiczny to faza zmierzchu lub świtu, gdy środek tarczy Słońca znajduje się między 12 a 18 stopniami poniżej horyzontu. W tym czasie niebo nie jest jeszcze wystarczająco ciemne dla obserwacji słabych galaktyk i mgławic o niskiej powierzchniowej jasności – pełna noc astronomiczna zaczyna się, gdy Słońce zejdzie poniżej 18 stopni. Koniec zmierzchu astronomicznego i początek świtu astronomicznego wyznaczają granice nocy astronomicznej.
Podczas świtu astronomicznego niebo jest zbyt jasne dla obserwacji słabych obiektów głębokiego nieba, ale jasne gwiazdy, planety i obiekty Messiera są wyraźnie widoczne. Obserwatorzy muszą czekać na pełną noc astronomiczną przed rozpoczęciem poważnych obserwacji mgławic i galaktyk. W Polsce w miesiącach letnich (czerwiec – lipiec) Słońce nie schodzi poniżej 18 stopni na szerokościach geograficznych powyżej ok. 48°N, co oznacza brak nocy astronomicznej przez kilka tygodni. W Trójmieście i Gdańsku noc astronomiczna nie występuje od ok. 20 maja do ok. 23 lipca. Na Islandii i Skandynawii zjawisko trwa znacznie dłużej.
Rozróżnia się trzy fazy świtu: cywilny (Słońce 0-6° poniżej horyzontu, wystarczająco jasno do pracy na zewnątrz), nautyczny (6-12°, horyzont morski jeszcze widoczny) i astronomiczny (12-18°, wszystkie gwiazdy poza najsłabszymi są widoczne). Serwisy i programy planetarium (Stellarium, SkySafari, clearoutside.com) podają godziny wszystkich trzech faz, co jest niezbędne przy planowaniu sesji obserwacyjnych i astrofotograficznych.