Co to jest Obłok Oorta?
Obłok Oorta to hipotetyczna, sferyczna powłoka złożona z miliardów lodowych ciał (kometezymali) otaczająca Układ Słoneczny w odległości od ok. 2000 AU (wewnętrzny Obłok Hilsa) do ok. 100 000 AU (zewnętrzny Obłok Oorta) – czyli ponad 1-2 lat świetlnych od Słońca, prawie w połowie drogi do najbliższej gwiazdy (Proxima Centauri, 4,24 al). Teoria Obłoku Oorta powstała w 1950 roku, gdy holenderski astronom Jan Oort analizował orbity długookresowych komet i stwierdził, że muszą pochodzić z odległego rezerwuaru.
Obłok Oorta nigdy nie był bezpośrednio obserwowany – żaden teleskop nie ma rozdzielczości i czułości, by zobaczyć pojedyncze kilomeorowe obiekty w odległości kilkudziesięciu tysięcy AU. Wnioskujemy o jego istnieniu z orbit długookresowych komet (okres ponad 200 lat) przybywających ze wszystkich kierunków nieba – co wskazuje na sferyczny, a nie płaski rezerwuar. Szacuje się, że Obłok Oorta zawiera ok. 1-2 bilionów ciał większych niż 1 km. Komety z Obłoku Oorta są perturbowane przez oddziaływania grawitacyjne: przechodzące gwiazdy, plyw galaktyczny (galactic tide) i olbrzymie obłoki molekularne – ich orbity zostają zaburzone i spadają ku Słońcu jako komety o długich okresach (np. Hale-Bopp, Hyakutake). Wewnętrzny Obłok Oorta (Obłok Hilsa) jest bardziej dyskoidalny i slabiej perturbowany.
Obłok Oorta jest kopalnia prymitywnego materiału z formowania Układu Słonecznego – komety z zewnętrznego Obłoku nie ogrzewały się przy Słońcu miliardy lat i zachowują pierwotny skład sprzed 4,6 mld lat. Sonda Voyager 1 wejdzie do zewnętrznych rejonów Obłoku Oorta za ok. 300 lat i opuści go po ok. 30 000 latach. Misja Comet Interceptor (ESA, start 2029) ma przechwycić kometę dynamicznie nową – pierwszą wizytę w Układzie Słonecznym, czyli obiekt prosto z Obłoku Oorta.