Czym jest Miranda – księżyc Urana?
Miranda to wewnętrzny i najmniejszy spośród pięciu głównych księżyców Urana, odkryty przez Gerarda Kuipera w 1948 roku. Ma średnicę ok. 472 km i krąży bardzo blisko Urana w odległości ok. 129 900 km, z okresem orbitalnym 1,41 doby. Jest jedynym księżycem Urana fotografowanym z bliska – wyłącznie przez sondę Voyager 2 podczas przelotu w 1986 roku.
Miranda jest geologicznie jednym z najbardziej zaskakujących ciał w Układzie Słonecznym – jej powierzchnia to mozaika zupełnie różnych terenów sąsiadujących ze sobą bez wyraźnych granic: stare, gęsto pokryte kraterami obszary wzniesień, młodsze równiny karbonowe i tzw. coronae – owalne, rowkowane struktury o nieznanym pochodzeniu (Arden, Inverness, Elsinore – nazwy z Szekspira). Szczególnie imponujące są klify Verona Rupes – pionowa ściana lodowa o wysokości ok. 20 km, najwyższy (najgłębszy) klif w Układzie Słonecznym. Przy słabej grawitacji Mirandy (1/80 ziemskiej) swobodny spadek z krawędzi klifu trwałby ponad 10 minut. Mozaikowa budowa Mirandy sugeruje, że księżyc był wielokrotnie rozbijany przez uderzenia i ponownie składał się z kawałków.
Miranda jest jedynym dobrze sfotografowanym księżycem Urana – zdjęcia Voyager 2 z 1986 roku pozostają jedynymi danymi z bliska. Proponowana misja Uranus Orbiter and Probe (NASA, priorytet Decadal Survey 2023) ma badać system uranowy w latach 2030+, dostarczając pierwszych szczegółowych map wszystkich pięciu głównych księżyców.