Co to jest Mały Obłok Magellana?
Mały Obłok Magellana (SMC, Small Magellanic Cloud, polska nazwa Mały Obłok Magellana lub Obłok Małego Magellana) to nieregularna galaktyka karłowata będąca satelitą Drogi Mlecznej, odległa o ok. 197 000 lat świetlnych. Z półkuli południowej widoczna gołym okiem jako rozmyta plama w gwiazdozbiorze Tukana, o kątowych rozmiarach ok. 3° x 5°. Jej masa to ok. 7 miliardów mas Słońca – ok. 100 razy mniej niż Droga Mleczna.
SMC jest nieregularna strukturalnie – pozbawiona symetrii galaktyki spiralnej, przypominająca nieuporządkowaną chmurę gwiazd, gazu i pyłu. Zawiera ok. 3 miliardy gwiazd. SMC słynny jest z cefeidy odkrytej przez Henriettę Leavitt w 1908 roku: badając cefejdy w SMC (wszystkie w tej samej odległości), Leavitt wykryła zależność okres-jasność – fundamentalne narzędzie kosmiczne do mierzenia odległości. SMC zawiera bogate obszary gwiazdotwórcze – NGC 346 jest jednym z najaktywniejszych obszarów HII w Grupie Lokalnej. Razem z Wielkim Obłokiem Magellana (LMC) SMC i Droga Mleczna są połączone Mostem Magellana – strumieniem gazu i gwiazd. Obydwa Obłoki Magellana krążą wokół Drogi Mlecznej z okresem ok. 1,5 mld lat.
Mały Obłok Magellana jest jednym z niewielu przypadków galaktyki, w której można rozróżnić i badać indywidualne gwiazdy dzięki bliskości. JWST i Hubble dostarczyły map populacji gwiezdnych SMC z niespotykana wcześniej szczegółowością. Badania SMC potwierdzają, że oddziaływanie grawitacyjne z Drogą Mleczną i LMC kształtuje jej strukturę i stymuluje gwiazdotwórstwo.