Co to jest horyzont kosmologiczny?
Horyzont kosmologiczny to maksymalna odległość, z której światło (lub jakakolwiek informacja) mogła dotrzeć do obserwatora od chwili Wielkiego Wybuchu. Obiekty leżące poza horyzontem kosmologicznym są dla nas absolutnie niewidoczne – nie dlatego że nie istnieją, lecz dlatego że ich światło nie zdążyło jeszcze do nas dotrzeć w ciągu 13,8 miliarda lat istnienia Wszechświata.
Wyróżniamy dwa główne typy horyzontów kosmologicznych: horyzont cząstek (particle horizon) – maksymalna odległość współrzędna obiektów, z których jakikolwiek sygnał mógł dotrzeć do nas od Wielkiego Wybuchu (wynosi ok. 46,5 miliarda lat świetlnych – większa niż 13,8 mld ly ze względu na ekspansję przestrzeni); oraz horyzont zdarzeń kosmologiczny – maksymalna odległość współrzędna obiektów, do których możemy kiedykolwiek wysłać sygnał lub z których możemy kiedykolwiek odebrać sygnał (wynosi ok. 16,5 mld ly dla przyspieszającej ekspansji). Obserwowalny Wszechświat to kula o promieniu ok. 46,5 mld ly wokół nas, zawierająca ok. 2 biliony galaktyk.
Przyspieszona ekspansja Wszechświata (napędzana ciemną energią) sprawia, że horyzont zdarzeń kosmologiczny się kurczy – coraz więcej galaktyk oddala się szybciej niż światło i na zawsze znika poza naszym zasięgiem. Szacuje się, że za ok. 100 miliardów lat tylko galaktyki Grupy Lokalnej pozostaną dostępne obserwacyjnie – wszystkie inne przekroczą horyzont zdarzeń i ich światło nigdy do nas nie dotrze. Jest to dramatyczna konsekwencja istnienia ciemnej energii.