Co to jest era Plancka?
Era Plancka to najwcześniejszy, hipotetyczny etap ewolucji Wszechświata, obejmujący czas od 0 do ok. 5,4 × 10⁻⁴⁴ s po Wielkim Wybuchu – jest to tzw. czas Plancka (t_P). W tej epoce gęstość, temperatura i krzywizna przestrzeni były tak ekstremalne, że ani mechanika kwantowa, ani ogólna teoria względności osobno nie są wystarczające do jej opisu.
Warunki w erze Plancka były niezwykłe: temperatura osiągała 1,416 × 10³² K (temperatura Plancka), gęstość materii 5,15 × 10⁹⁶ kg/m³ (gęstość Plancka), a rozmiar Wszechświata wynosił ok. 1,6 × 10⁻³⁵ m (długość Plancka). W takich warunkach cztery fundamentalne siły – grawitacja, silna i słaba oddziaływania jądrowe oraz elektromagnetyzm – były prawdopodobnie zunifikowane w jedno „wielkie zunifikowane oddziaływanie”. Do opisu tej ery potrzebna jest nieistniejąca jeszcze Teoria Wszystkiego (kwantowa teoria grawitacji).
Po erze Plancka nastąpiła era wielkich unifikacji (10⁻⁴³-10⁻³⁶ s), gdy grawitacja wyodrębniła się jako osobna siła, a następnie inflacja kosmiczna (gwałtowna eksponencjalna ekspansja Wszechświata w czasie 10⁻³⁶-10⁻³² s), która rozwiązała problemy horyzontu i płaskości kosmologii standardowej. Kandydatami na teorię opisującą erę Plancka są pętle kwantowej grawitacji (LQC), teoria superstrun i teoria M.