Czym jest dolna planeta i jakie ma cechy obserwacyjne?
Dolna planeta (planeta dolna, planeta wewnętrzna) to planeta, której orbita leży wewnątrz orbity Ziemi – są nimi Merkury i Wenus. W odróżnieniu od planet górnych (Mars i dalsze) nigdy nie osiągają opozycji i nie mogą oddalić się od Słońca na niebie powyżej pewnego maksymalnego kąta: Merkury maksymalnie ok. 28°, Wenus ok. 47°.
Dolne planety wykazują pełen zestaw faz podobnych do faz Księżyca: od cienkiego sierpa widocznego przy elongacji przez ćwierć tarczy do pełni. Wenus w fazie sierpa jest najjaśniejszym obiektem nocnego nieba po Księżycu. Zjawisko przejścia dolnej planety przez tarczę Słońca (tranzyt) jest rzadkim i historycznie ważnym zdarzeniem: tranzyty Wenus w XVIII wieku pozwoliły wyznaczyć odległość Ziemi od Słońca metodą paralaksy słonecznej. Galileusz, obserwując fazy Wenus w 1610 roku, uzyskał jeden z pierwszych obserwacyjnych dowodów na heliocentryczny model Układu Słonecznego.