Co oznacza anomalia orbitalna w mechanice nieba?
Anomalia orbitalna to kąt opisujący pozycję ciała niebieskiego na orbicie eliptycznej względem punktu perycentrum – najbliższego punktu orbity wobec ciała centralnego. Jest jednym z sześciu elementów orbitalnych używanych do pełnego opisu toru ruchu planety, komety lub satelity.
Wyróżnia się trzy rodzaje anomalii orbitalnej: prawdziwą (rzeczywisty kąt od perycentrum), mimośrodową (pomocnicza wielkość geometryczna) oraz średnią (jednolicie narastający kąt zakładający ruch równomierny). Przeliczanie między nimi wymaga rozwiązania równania Keplera. Pojęcie to jest fundamentalne w astrodynamice i obliczaniu pozycji ciał Układu Słonecznego.