Co to jest zintegrowana mgławica strumienia?
Zintegrowana mgławica strumienia (ang. Integrated Flux Nebula, IFN) to rozległa, bardzo słaba mgławica refleksyjna na wysokogalaktycznych szerokościach (z dala od płyty Drogi Mlecznej), oświetlana nie przez pojedynczą bliską gwiazdę, lecz przez zintegrowane (zsumowane) promieniowanie całej Drogi Mlecznej. Termin IFN został zaproponowany przez fotografa astrofotograficznego Steve’a Mandela około 2000 roku.
IFN to obłoki pyłu między gwiazdowego leżące wysoko nad płytą galaktyczną, w Halo galaktycznym, oświetlane przez światło milionów gwiazd Drogi Mlecznej skierowane ku nim z dołu. Są wyjątkowo słabe – wymagają bardzo długich ekspozycji (wiele godzin) przy ciemnym niebie i dużej aperturze lub czułej kamerze. Widoczne są przede wszystkim wokół biegunów galaktycznych – w okolicach gwiazdozbiorów Ursa Major, Draco, Camelopardalis i Virgo. Słynne rejony IFN: Mruk i Polaris Flare w pobliżu Gwiazdy Polarnej, obłoki wokół galaktyki M81/M82, IFN w okolicach bieguna galaktycznego w Pannie (Virgo Cluster). IFN są niebieskie (refleksja światła gwiazd) lub czerwone (emisja H-alfa wzbudzona przez pole promieniowania).
Zintegrowane mgławice strumienia są wyzwaniem najwyższego poziomu dla astrofotografów – wymagają idealnie ciemnego nieba (Bortle 1-2), precyzyjnego kadrowania i kilkugodzinnych łączonych ekspozycji. Procesowanie wymaga zaawansowanych technik (gradient removal, HDR, starless) ze względu na ogromny kontrast między słabym IFN a jasnymi galaktykami pierwszego planu. Zdjęcia IFN przy M81/M82 należą dziś do ikonicznych obrazów astrofotografii amatorskiej.