Co to jest klasa widmowa gwiazdy?
Klasa widmowa (typ widmowy, spectral type) to klasyfikacja gwiazdy na podstawie analizy jej widma elektromagnetycznego, odzwierciedlająca przede wszystkim temperaturę powierzchni. Główna sekwencja typów to O-B-A-F-G-K-M (mnemotechnicznie: Oh Be A Fine Guy/Girl, Kiss Me), od najgorętszych ok. 50 000 K (typ O) do najchłodniejszych ok. 2500 K (typ M). Każdy typ dzielony jest na podtypy 0-9.
Charakterystyczne cechy widmowe: O (linie helu zjonizowanego, brak wodoru, temp. 30 000-50 000 K), B (linie He neutralnego, słabe H, temp. 10 000-30 000 K), A (dominuje seria Balmera H, np. Syriusz, Wega), F (linie Ca i Fe, H słabsze, temp. ok. 6000-7600 K, np. Canopus), G (linie Ca II H i K dominujące, linia G, temp. 5200-6000 K, np. Słońce G2), K (tlenki metali, linie Ca silne, temp. 3700-5200 K, np. Aldebaran K5), M (pasma tlenku tytanu TiO, chłodne, temp. 2500-3700 K, np. Betelgeza M2). Dodatkowe typy: L, T, Y dla karłów brązowych i subgwiazdowych; W dla gwiazd Wolfa-Rayeta; C dla gwiazd węglowych.
Klasyfikację widmową MK (Morgan-Keenan) uzupełnia klasa jasności (cyfry rzymskie I-V). Pełny zapis np. G2V (Słońce) lub B8Ia (Rigel) jednoznacznie opisuje gwiazdę pod względem temperatury i stadium ewolucji. System MK jest oparty na tzw. gwiazdach standardowych – wzorcowych widmach, z którymi porównuje się wszystkie inne gwiazdy.