Co to jest jasność Eddingtona?
Jasność Eddingtona to maksymalna jasność, przy której ciśnienie promieniowania równoważy siłę grawitacji w gwieździe lub akreującym obiekcie zwartym – przekroczenie tej granicy prowadzi do utraty masy przez silny wiatr gwiazdowy.
Wyrażana wzorem L_Edd proporcjonalnym do masy obiektu: dla gwiazdy o masie Słońca wynosi około 3,3 x 10^4 jasności Słońca, a dla obiektu o masie 100 słońc przekracza 10^40 ergów na sekundę. Aktywne jądra galaktyk i kwazary często emitują z jasnościami zbliżonymi do tej granicy.
Obiekty super-Eddington jak ULX (ultrajasne źródła rentgenowskie) wskazują na wyższe tempo akreacji lub anizotropowe promieniowanie w dżetach. Pojęcie sformułował Arthur Eddington w 1921 roku jako fundamentalne ograniczenie dla gwiazd masywnych i akreujących czarnych dziur.