Liftero zdobywa kontrakt na system BOOSTER dla rakiet

W lipcu 2026 roku polska">polska firma Liftero ogłosiła podpisanie kontraktu na opracowanie systemu BOOSTER — kluczowego elementu napędowego dla rakiet nośnych nowej generacji. To przełom, którego polska branża kosmiczna czekała od lat: rodzime przedsiębiorstwo wchodzi na rynek, który dotychczas zdominowany był przez gigantów pokroju SpaceX czy ArianeGroup. Dla nas, redakcji IWD Partner, sygnał jest jasny — europejski sektor small launch właśnie zyskał nowego, poważnego gracza z Warszawy.

Kim jest Liftero i co do tej pory zbudowała?

Liftero to polska firma technologiczna specjalizująca się w systemach napędowych dla rakiet kosmicznych, założona z myślą o obsłudze rosnącego rynku wynoszenia małych satelitów na orbitę. Przedsiębiorstwo wywodzi się ze środowiska inżynierów i badaczy związanych z polskim ekosystemem startupów deep-tech, a jego działalność wpisuje się w szerszy trend fragmentacji europejskiego przemysłu kosmicznego po 2020 roku.

Dotychczasowe prace Liftero koncentrowały się na projektowaniu silników rakietowych klasy małej i średniej mocy, przeznaczonych do zastosowań komercyjnych. Firma konsekwentnie buduje własne zaplecze inżynierskie, unikając uzależnienia od zagranicznych poddostawców — co w obliczu geopolitycznych turbulencji ostatnich lat staje się strategiczną przewagą, a nie tylko ambicją.

Czym jest system BOOSTER i jak działa?

System BOOSTER to zintegrowany moduł napędowy pierwszego stopnia rakiety nośnej, odpowiedzialny za wyniesienie pojazdu z atmosfery ziemskiej do granicy przestrzeni kosmicznej — czyli przez tak zwany obszar Max-Q, gdzie obciążenia aerodynamiczne osiągają maksimum. Prawidłowe działanie boostera decyduje o powodzeniu całej misji, dlatego kontrakt na jego opracowanie jest jednym z najbardziej prestiżowych zleceń w branży.

Według wstępnych danych z 2026 roku, system opracowywany przez Liftero ma wykorzystywać silniki na paliwo ciekłe, co pozwala na precyzyjne sterowanie ciągiem oraz — w perspektywie — na ewentualne odzyskiwanie stopnia. Architektura modułowa systemu umożliwia jego skalowanie: ten sam BOOSTER może pracować jako pojedynczy człon lub w konfiguracji wiązkowej, zależnie od wymagań misji i masy ładunku użytecznego.

Szczegóły techniczne dotyczące ciągu nominalnego, stosowanego utleniacza oraz planowanej wysokości separacji nie zostały jak dotąd w pełni ujawnione przez firmę — co jest standardową praktyką na etapie wczesnego rozwoju systemu napędowego w sektorze komercyjnym.

Redakcja IWD Partner: Kontrakt Liftero przypomina sytuację sprzed dekady, gdy Rocket Lab — wówczas mało znany nowozelandzki startup — ogłosił prace nad silnikiem Rutherford i nikt nie traktował tego zbyt poważnie. Dziś Rocket Lab obsługuje kontrakty NASA. Pytanie, które warto postawić, brzmi nie „czy Liftero zdoła dostarczyć działający BOOSTER”, lecz „jak szybko polski rynek inwestycyjny i instytucje publiczne zdążą wskoczyć do tego pociągu, zanim zrobi to zachodnie venture capital”.

Jak wygląda rynek systemów boosterowych w Europie w 2026 roku?

Europejski rynek wynoszenia małych ładunków na orbitę przechodzi w 2026 roku głęboką restrukturyzację. Po tym, jak program Ariane 6 Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) dostarczył pierwszą rakietę operacyjną w 2024 roku, uwaga sektora komercjalnego skupiła się na tzw. mikronośnikach — pojazdach zdolnych wynieść od kilkudziesięciu do kilkuset kilogramów ładunku na orbitę heliosynchroniczną (SSO) lub niską orbitę okołoziemską (LEO).

W tym segmencie operują już m.in. niemieckie PLD Space (rakieta Miura), szwedzki Skyrora oraz rumuńsko-belgijska inicjatywa Orbex. Liftero wchodzi więc na rynek, który liczy co najmniej kilku aktywnych europejskich konkurentów — jednak jako jedyny podmiot z Polski, dysponujący rodzimym doświadczeniem w projektowaniu systemów napędowych od podstaw.

Co ten kontrakt oznacza dla polskiego sektora kosmicznego?

Podpisanie przez Liftero kontraktu na system BOOSTER to sygnał, że Polska — będąca członkiem ESA od 2012 roku — systematycznie przechodzi od roli dostawcy komponentów do pozycji integratora systemów kosmicznych. Dotychczas polskie firmy zdobywały kontrakty głównie w obszarze elektroniki, oprogramowania oraz komponentów strukturalnych dla zagranicznych misji. Własny system napędowy klasy boosterowej to jakościowo inny poziom ambicji technologicznej.

Według danych Polskiej Agencji Kosmicznej (POLSA) z 2025 roku, wartość polskiego sektora kosmicznego przekroczyła 500 milionów euro rocznie, przy czym większość przychodów generowana jest przez firmy świadczące usługi satelitarne lub produkujące oprogramowanie — nie przez twórców rakiet. Sukces Liftero mógłby zmienić tę strukturę i otworzyć ścieżkę dla kolejnych podmiotów chcących budować hardware do wynoszenia ładunków.

Dlaczego system BOOSTER Liftero ma znaczenie?

Systemy napędowe pierwszego stopnia stanowią od 60 do 75 procent całkowitego kosztu budowy rakiety nośnej — wynika to z analiz branżowych publikowanych m.in. przez Space Foundation w raporcie z 2024 roku. Kto opanuje produkcję i integrację systemu boosterowego, ten kontroluje kluczowe ogniwo całego łańcucha wartości w komercyjnym transporcie kosmicznym. Liftero, dysponując własnym BOOSTER-em, stawia się w pozycji, w której może nie tylko budować własne rakiety, ale i licencjonować technologię lub wchodzić w alianse przemysłowe z innymi europejskimi podmiotami.

W szerszym kontekście geopolitycznym — gdy Europa intensywnie poszukuje suwerenności w dostępie do orbity po kryzysach logistycznych z lat 2022–2024 — każdy nowy europejski system napędowy zwiększa odporność kontynentu na zewnętrzne zakłócenia w usługach wynoszenia. Kontrakt Liftero wpisuje się więc bezpośrednio w priorytety Europejskiej Agendy Kosmicznej na lata 2025–2030, która zakłada dywersyfikację europejskich zdolności startowych.

Powiązane pojęcia ze słownika astronomicznego

• BOOSTER (stopień startowy) — pierwszy człon rakiety nośnej, dostarczający ciąg potrzebny do przebicia się przez gęste warstwy atmosfery w fazie wznoszenia.
• LEO (Low Earth Orbit) — niska orbita okołoziemska, na wysokości od około 160 do 2000 km, najpopularniejszy cel dla komercyjnych misji satelitarnych.
• SSO (Sun-Synchronous Orbit) — orbita heliosynchroniczna, na której satelita zawsze przelatuje nad danym punktem Ziemi o tej samej lokalnej godzinie słonecznej, idealna dla satelitów obserwacji Ziemi.
• Max-Q — punkt lotu rakiety, w którym ciśnienie dynamiczne wywierane na konstrukcję pojazdu osiąga wartość maksymalną, stanowiący krytyczny test wytrzymałości struktury.
• Mikronośnik — rakieta kosmiczna zaprojektowana do wynoszenia ładunków użytecznych o masie poniżej 500 kg, dedykowana rosnącemu rynkowi małych satelitów komercyjnych.

Na podstawie materiałów źródłowych.